Müzikte Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nün sahibi Senem Diyici: Ödül ve İzmir bana güç verdi, yeni konserler geliyor
60 yılı aşan müzik yaşamında, Türk Halk Müziği ile caz temalarını birleştirerek “alternatif caz”ı dünyaya tanıtan, Fransızlara Türkçe türküleri sevdiren Senem Diyici, geçen haziran ayında ‘Yaşam Boyu Başarı Ödülü’nün sahibi oldu. “İzmir sanatçıya kucak açan bir sanat ve emek şehri, ödül almamda önemli bir payı var“ diyen Cazın Ozanı, “Ödül bana güç verdi, yeni konserlere hazırlanıyorum” diyor.
- | Son Güncelleme:
- | İzmir'de Son Dakika
HÜROL DAĞDELEN-EGELİ GAZETE
Senem Diyici yaşamının 60 yılını Türk müziği araştırmalarına vermiş, Fransıza türkülerimizi Türkçe söyletmiş bir isim… Müzik çevrelerinde 'Cazın Ozanı" olarak tanımlanıyor. Bence müzikte ‘keşfedilmemiş bir dünya yıldızı’… Bugün hayatının bir bölümü İzmir’de geçmiş bir sanatçıyı tanıyacağız. Öncelikle kısacık öyküsü… Senem Diyici 1953 İstanbul doğumlu müzisyen ve ressam.. İstanbul'da mütevazı bir ailede müzik tutkunu devlet memuru bir babanın kızı olarak dünyaya gelen Diyici, Klasik Türk Müziği eğitimi aldıktan sonra henüz 16 yaşındayken profesyonel olarak folk akımında şarkılar söylemeye başladı.
1969’da kendi bestesi olan Nar Hanım ve Sen Yoksun adlı ilk 45'liğini, 1973'te Ham Meyva'yı ve ‘çit çit’i çıkardı. 1980 yılında yaşanan askeri ihtilal onu yurt dışına itti. Müzisyenlik, şarkıcılık ve perküsyon kariyerine Fransa'da devam eden Diyici, Louvre Müzesi önünde tablolarını satarak sanat hayatına devam ederken 1988 yılında 6 kisilik gurubu Six Tete’i kurdu ve Okay Temiz in de katkısıyla kaydettiği ilk albümü Takalar’ı yayımladı. Kamuoyu ve basın onun caz-rock ile geleneksel Türk müziğini harmanlayarak ortaya çıkardığı senteziyle tanıştı ilk olarak... Bu gerçek bir şok, eşsiz bir keşifti.
1500’DEN FAZLA KONSERE ÇIKTI
Bunu içlerinde canlı bir kayıt, bir DVD ile bütün albümlerini bir araya getiren derleme bir albümün de yer aldığı 6 albüm takip etti. Bu dönem evli olduğu Fransız müzisyen Alain Blesing’le birlikte stüdyo çalışmaları ve uluslararası turnelere katıldı (1500'den fazla konser), geçen bu dönemin sonunda Dila Dila albümünü çıkardı. Albümün yayımlanmasından kısa bir süre sonra yeniden İstanbul'a yerleşti. Senem Diyici alternatif cazın, hatta dünya müziğinin öncüsü olarak ün kazandığı sahne sanatçısı kariyerine paralel olarak çok erken yaşlarda pedagojik faaliyetlerde de bulunmuş, bilhassa çocuklara yönelik çok sayıda atölye ve master sınıfı da düzenledi.
Senem Diyici, İstanbul’dan sonra bir süre yine Paris’e döner ancak onun Türkiye sevdası, İzmir’e çağırır. 2010’dan sonra yıllarca İzmir’de yaşayan ve sanat çalışmalarını burada sürdüren Senem Diyici, burada tanıştığı Fransız gazeteci yazar Serge Mariani ile yeniden Fransa’ya geri döner. Kendisi şu an Fransa’nın Saint Chiristol Les Ales bölgesinde eşi ve kızıyla birlikte yaşamaktadır. Senem Diyici’nin şimdi kendi ağzından yaşamını ve alternatif caza yönelik çalışmalarını dinleyelim.
MÜZİK ÇEVRELERİ O'NA 'CAZIN OZANI' DİYOR
-Senem hanım altmış yılı aşan bir müzik yolculuğunuz var; ağırlıklı olarak caz müzik ve Türk Halk Müziği üzerine... Aslında Türk Halk Müziği'ni caz müziğine uyarlayan bir sanatçısınız. Bunu yıllarca Fransa'da konser alanlarında müzikseverlere sundunuz, hem de Türkçe, kendi dilinizle... Türk Müziği'ne çok emek verdiğiniz. Müzik çevreleri size 'cazın ozanı' diyor. Bunun karşılığı olarak da geçen haziran ayında düzenlenen 33. İstanbul Caz Fesivali'nde Yaşam Boyu Başarı ödülü aldınız. Bu ödül sizin için ne ifade ediyor?
- Bu ödül bana hatırlanmak duygusunu yaşatıyor. Yaptığım Türk müzikal yolculuğunda, kendi kültürümün dışındaki arayışlarım ve yansıttığım bu sentez Avrupa'da, alternatif cazin etrafındaki bakışları şaşırtıcı da olsa zaman içersinde birçok müzisyenin geleneksel müzikleri deneysel çalışmalarına öncülüğünü yapmış oldum. Türkçe olan şarkılarımın müziğimdeki muhteşemliği beni her defasında büyüler ve ben de dinleyicilerimi her konserimde büyülemiş olduğumun farkındalığını yaşarım. Türkçe dili müziğe duyguların ifadesini tarif eden ve hissettiren en yüce güce sahiptir.
- Ama sizin tarzınız farklı.
- Evet, daima farklı bir şey aramak ,müzik yolculuğunda ve anda oluşan atmosferde ki döngülerin yansımalarında karmaşık çözümlerin üstünde kendi müziğimi solumak çok hoş bir duygu. Türk müziğinde melodilerin konuşkan olması öncelikle... Onların yani Avrupalıların caz armoni temaları ile sesimde müziğimle buluşması yeni bir forma dönüşmesi…. Seslerin paralelliği içindeki frekansların kültürlerin diğer kültürlerle konuşabilmesini sağlamak ve onların içinde aranan diyalogları seslere dönüştürüp duygularımızı anlatır olmasıdır.. Müziğin içindeki kozmik atmosferin duygularımız ile ruhumuz ile konuşması aslonan.
MÜZİK ARAŞTIRMALARINA VERİLEN BİR ÖMÜR
- Benim anladığım siz işin kolayına kaçmamışsınız müzik açısından. Yani bilindik bir müzik tarzıyla, sesiniz çok güzel çünkü, popüler bir şarkıcı olabilirdiniz. Yani caz rock müziğinin dışında herhangi bir tarzı seçerek yine müzikal hayatınızı devam ettiririz ama siz araştırmaya yönelik çalıştınız. Türk Halk Müziği’nin ünlü eserlerini ortaya çıkarıp ya da halk ozanlarının derlemelerini keşfedip bir caz müziği havasında Fransızlara bunu çok sade ve çok da doyurucu bir şekilde verdiniz ve bir kitleniz oldu Fransa'da… Türkiye'de de hayranlarınız var biliyorum. Ama Fransa'da daha farklı bir misyon üstlenmişsiniz, öyle midir?
“BEN MÜZİĞİN MİLTANIYIM”
- Evet burada doğdu yaptığım müziğin sentezi, kuartet ile. Formasyon Saksafon Soprano Klasik Gitar Tabla ve sesimi enstrüman gibi kullanmamın ve Türk müzigi doğaçlamaları arasında sentez kendiliğinden oluşmuştu. ÖZÜ olan ÖZDE kalır. Hafızam süzgeç gibidir çabucak her şeyi unuturum. Fakat nerede? Hangi konserde? Hangi doğaçlamayı yaptığımı unutmam. Demek istediğim bir çiçek bahçesi gibi değmediğim sözcüklerin formlarında röfleler gölgeler tonlamalar armonilerin içinde farklı sözler fısıltılar hani bir empresyonist gibi. Köklerinden kopmadan, eserlerin ekseninde melodisini değiştirsem bile türkü yine aynı türkü yine kendi öznelerini içinde formlara dönüsüyor. farklı kültürlerin sınırlarına dokunan notalar…
-Ben sizi 2012 yılından hatırlıyorum. Sevgili Sezer Altan tanıştırmıştı bizi, İzmir’deki bir konseriniz öncesinde… Şimdi arşive baktım. Yıllar çabuk geçiyor, o dönem Yeni Asır’da çalışıyordum, sizinle o zaman keyifli bir röportaj yapmıştık.
- Evet, çok iyi hatırlıyorum o sıra bir dönem İzmir’de yaşadım vatan toprağını hissetmek için… Sezer bey çok özel bir insan, çok sevdim kendisini.. Onun girişimleriyle başta siz olmak üzere gazetecilere ulaşmıştık.
- O röportajda, enteresan cümleleriniz var. Mesela ben orada gördüğüm bir şey ben ‘müziğin militanıyım’ diyorsunuz. Bunu biraz açar mısınız?
- Evet, ben müziğin militanıyım doğru. Bugüne kadar çalıştığım müzisyenlerin benim kadar enerji vermediklerine tanik oldum. Onlar memur ben militan olduğumu beyan ettim.
-Yani sonsuza kadar müzik diyorsunuz her şekilde…
Kesinlikle, sağlık için müzik, mutluluk için müzik… Müziğin frekansları ile bugün hastanelerde terapiler yapılmıyor mu ? Müzik enerjisinin ve ritmlerin iyleştirici gücünü ben de atölyelerimde pratik etmekteyim.
- Konserleriniz dışında çeşitli gösteriler de yapıyorsunuz. Çok da izleyicisi var. Bu sizi yormuyor mu?
-Hayir dedim ya ben halen çok çalışan ve mesleğime aşık biriyim.
-Yani bize gösteriler de hazırlıyorsunuz. Bunlar nasıl gelişiyor? Yani nasıl bir performans planlıyorsunuz ve onu sahne uyarlıyorsunuz?
-Mary Poppins’i tanır mısınız hani siyah bir çantası var ve içinden her şeyi her şey çıkartan… İşte yaptığım iş öyle bir şey workshop'da her tema nereye uygunsa onun formunu geliştirerek her seferinde değişik bir oyun haline giriyor. Türkiye’ye gittiğimde de çok farklı. Ben bir bakkal gibiyim. Ona göre program hazırlıyorum. Ses üzerine, nefes üzerine…Oyunlar değişik temalar, gülerken, ağlarken yani mekanın durumu ve konusuna nefes oluyorum. Bu deneyimler o anda yaşamın kendisini oluşturuyor. Mesela, Bendir yapmayı çok seviyorum. Saman davulu yapmak bende bir tutku. Ritim aletleri ile bir sofra kuruyorum herkesi soframa davet ediyorum genellikte kadınların oluşturduğu bu çalışmalar renkli elbiselerle danslar ve şarkılar, sözcükler, tekerlemeler vurmalı çalgıların eşliğinde, ahenkli türkülerin mırıltıları dillerimizde, ellerimiz ritimlerde. Dünyanın müzisyene müziğe ve müziği sevenlere çok ihtiyacı var.
-Şimdi, siz doğa müziği de yapıyorsunuz. Doğanın sesleri sizin müziğinizde yer alıyor. Tamamen o anda gelişen bir müzik türü… Bunu nasıl yapıyorsunuz?
-Bizim müziklerimiz doğayla başlar sevgiye aşka dönüşür ağaçlarla konuşur börtü böcele bitkilerle konuşur çiçekler ile konuşur dışarıdaki bahçe dile gelir, içerideki bahçe aynıdır. Doğayla bütünleşmek bir kanundur.
-Kedilerle konuşmanızı gördüm en azından..
-Kedilerle bir dost, bir akraba gibiyiz. Ben kardeşleri gibiyim. Bazıları atlarla fısıldaşır, ben konuşuyorum.. Bir zamanlar güzel bir köpeğim vardı ismi Blaky idi Gögsünde küçük beyaz lekesi simsiyah Labrador ile kokar karışımı melez bir köpekti bizimle çok turne dolaştı herkes ona müzisyen köpek derdi, sahnede oturur bizi dinlerdi repertuarımızı çok iyi bildiğinden son parçada sahnenin önüne çıkıp halki bizden önce selamlardı ve seyirci buna çok guler ve onu alkışlardı.. Blaky Fransa’da kendini sahnelere kabul ettirmiş bizden fazla tanınmış bir dosttu sahnemizin maskotu. sevgili Blakyi buradan aniyorum.
“KONSERLERDE ENERJİ BOYUTUMU AÇARIM’
-Çok güzel. Şimdi, Fransızlara, Türkçe müziği sevdirmek nasıl bir şey? Fransızlar katı bir toplumdur. Yani kendi dilleri, kendi müzikleri dışına pek çıkmıyorlar…
-Fransızların kültüre çok saygıları vardır. Aslında samimi olmayan hiçbir şeye kimse kalbini açmaz. Seyirci olunca Fransızların da aslında bütün dünya insanlarından hiçbir farkı yok. Çok ülke gezdim. Önemli olan kendimize yani ben bu sahnede nasıl bir enerjiyle varım, ne verebilirim, bu önemli… Bütün deneyimlerimin başında konserlerime küçük seslerle başlarım. Onlar benim bu küçük seslerimin ifadelerine açılan sesin enerji boyutlarında buluşmaları doğanın sesiyle oluşuveriyor. Biz, bütün dünya insanları aynıyız. İyi müzisyenleri, iyi güzel olan şeyleri herkes her şekilde almak istiyor. Renkli balonlar varsa elinizde muhakkak birisi o balonlardan birini almak ister. Çocuk gibiyiz çünkü. Bu çocuk ruhumuz bizi mutluluğa götüren değil mi?...
-Çocuk ruhumuzu hiçbir şey öldüremiyor, öyle değil mi?
-Evet. Ben çocuk de ruhluyum dedim ya çocuk sesleriyle, hayvan sesleriyle, börtü böceklerin sesleriyle başlayan müziklerim var. Bir yerde bir oyun içinde, sahnedeki oyuncular biz. Bazen başrolü oynar ve oynatırız bazen de fügüranlık yaparız. Amacımız dünyayı zenginleştirmek renklendirmek ve biraz öğrenip mutlu olmak.
-İstanbul'dan genç bir yaşta Fransa'ya gittiniz. Neler yaşadınız ilk günlerde?
-Evet. 26 yaşımda. Hiçbir olumsuzluk yaşamadım, müzisyen dostlarımın sayesinde...
-O süreç içerisinde herhalde konser vermediğiniz şehir kalmamıştır. Şöyle bir zaman şeridine girsek sizinle.
-1988 yılında başladım konserlere... 1988'de ‘Six Tete’ yani 6 kafa demek Fransızcası… Bu grubumla başladım çalışmalara. Ondan sonra 2-2,5 yıl bu grupla devam ettik. Grupta 5 erkeğin içinde çok zorlandım bir kadın olarak… Kadın-erkek ilişkileri bizde olduğu gibi değil oralarda, saygının bittiği yerde müzik de yok oluyor. 40 konser teklifine rağmen bir süre sonra orkestra ile ilişkimi bitirdim .
-Bu gerçekten önemli, şok bir karar… Ondan sonra ne yaptınız?
‘Kuartet’ yani 4’lü gurubumu oluşturdum ve çalışmalar kendi akışında kolaylıkla akmaya başladı. Tabla’da Hintli müzisyenim Ravy Magnifiqe ile müzikal yolculuğumuza başladık. Ve böylece bu kuartet kısa sürede bir çok konser ve enternasyonel, yolculuğuna başarıyla devam etti. 24 yıl aynı kuartetle kardeşlik ortamında çalıştık. Grubun gitaristi müzik yolculuğuna son vermesiyle ilişkimiz bitti. 2012’de bir yıl Istanbul’da yaşadım sonra Ankara 2014’te Ankara Çankaya Belediyesi’nden aldığı teklifle Çalan Var Çalamayan Var ritim atölyesini başlattım Aynı zamanda engelsizler projesinde ritim ile Türküler projesinden sonra 2015’te Izmir’e yerleştim. Birçok proje yaptım İzmir’de, konserler de verdim. Sonra yeniden Fransa’ya döndüm. Geçen haziran ayında düzenlenen İstanbul Caz Festivali’ne lokomotif gibi grubumla olmayı çok isterdim, fakat her istediğimiz şeyler her zaman olmayabiliyor. Bir an bir dakika sonra yaşayamayız. Ne bir öncesini ne de bir sonrasını. O an öyleydi. Yaşandı ve bitti. Ben ödül aldığım konserde sevgili Okay Temiz’le meslek hayatımızın kariyerinde olduğumuzun canlı bir anısını bırakmak istedim ve istediğimi de yaşadım.
-Okay Temiz’le dostluğunuz kaç yıla dayanıyor. Mesela 1988’den bu yana mı? Sanıyorum birbirinizden etkilendiniz…
İşte ‘Six Tete’ grubumla çıkan ‘Takalar’ albümümün tanıtımında kendisini davet ettim bütün albüme eşlik etti. sonra birkaç konserde Türkiye'de karşılaştık. Bir gün bir konserimde aniden sahneye fırladı sürpriz yaptı. kendisini sevdiğimi bilir, böyle şakalara bayılırım. Yuppi adlı CD sinde vokal yapmıştım, birlikte hiç sahne almadık. Bu ilk konserimiz oldu. Grup ile 1 prova aldık, o provadan sonra sahnede. Tom Gareil ile Fransa’dan geldik. Bir kumaşı bir oradan çekersiniz, bir buradan, biraz yırtılır ondan sonra toplarsınız, düzeltirsiniz, şekil verirsiniz, çevirirsiniz ya o gece repertuarım benim istediğimin dışında böyle bir hal aldı.. Gruba uyum sağlamakla çok zorlandım. Okay idareyi eline alınca formlar değişti ,ancak yaşadığım heyecan her şeyin ötesine geçti. Konserin dinleti koşullarında olmaması önce sıkıntı oldu ancak birlikte söyleyip kardeşçe müzik dolu bir geceye çevirmek konserin rengini değiştirdi İnsanların güleç yüzünü görmek beni biraz rahatlattı ve mutlu etti. Sonra hep birlikte türkülerimizi söylemeye davet ettik konuklarımızla… ‘Haydar Haydar ardından ‘Havada Bulut Yok‘, ‚Ha bu Diyar’ ve « Dolama Dolama »yı söyledik. Sanatseverlerle birlikte yaşadığımız müthiş bir buluşmaydı. Uyum sorunu yaşadık dedim ya, seyirci kendi uyumunda bizi yüceltti. Böyle bir şey yaşadım ödül aldığım Istanbul Caz Festivali’nde.
-Kaç albüm yaptınız bugüne kadar?
-İlk iki çalışmam 45’lik… 1969 yılında ‘Nar Hanım, Gül Hanım / Sen Yoksun, 1973 yılında ise Ham Meyva / Çıt Çıt… Albüm çalışmalarım, 1989 yılında ‘Takalar’, 1993’te “Geste”, 1995’te “Divan”, 1998’de “Jest”, 1998’de “Tell Me Trabizon”, 2000’ðe “Takalar”, 2021’de “Morceaux Choisis”, 2003’te ‘Zıpçıktı”, 2011’de Dila Dila ve 2022’de son albümüm “Nara” .Live 2005
-Siz çocukluğunuzda ilk ders aldığınız müzik eğitimi, Klasik Türk Müziği üzerine... Kimlerden ders aldınız?
Önceleikle babamdan, sonra Emin Ongan, Feridun Darbaz, Ayhan Özışık gibi musikimizin değerli isimleri hocalarım oldu. Sonra bir ara Ruhi Su ile tanıştım.
-Sizin aslında kendi müziğinizi bulmanıza neden olan kişi Ruhi Su oluyor öyle mi?
-Yani ben onun gibi söylemedim, kim Ruhi Su'dan ders aldıysa Ruhi Su gibi oldu. Ben kendim olmak istedim. Ben Ruhi Su da olabilirim. Ben Nazım Hikmet de olabilirim. Ben bir Aşık Veysel de olabilirim. Ben Mahsuni olabilirim, özünde öz olmak farklı. Ruhi Su benim yüreğime dokunan bir ses, güzel bir insan oldu her zaman..
-Hayatınızın bir bölümü İzmir'de geçti. İzmir'de yaşadınız. İzmir'de sanat etkinliklerine katıldığınızı biliyorum. Televizyonda programlar yaptınız. Birkaç programınızı izledim. İzmir sizin için mesela ne ifade ediyor. Bizim eskiden beri bir sanat kenti dediğimiz İzmir'de ne buldunuz, neler yaşadınız burada?
-İzmir’i anlamak mı..? Bir kere çok kolay bir şehir. Bir ucundan öbür ucuna gitseniz nereye gitseniz bir güzellik. Bir kolye gibi görünse de sınırları açık. İnsanların içtenlikle kültürle buluşabileceği daima bir yerleri vardır sizin için. Milyonlarca insan İstanbul'u kucaklamak, onun içinde kalmak ister ancak bakın bir caz festivaline gittim. Sadece üç yüz kişiye hitap ettim. Anlatabiliyor muyum? Yani beş bin kişilik açık hava tiyatrosunda bu kadar da olmaz ki…
- İzmir kültürel açıdan farklı bir şehir diyorsunuz o halde?
-Evet İzmir'in birçok yeri de ucuz ve güzel yemek yiyebilirsiniz kültürel alanlarda kendinizi ifade edeceğiniz birçok alternatif var sokak müzisyenleri metro muzisyenleri ve her yıl yapılan sokak festivalleri, bir projeye dahil olabilir çabucak geliştirebilirsiniz İzmir’de.. Izmir, müzisyeni bol olan bir şehirdir, samimidir. 13 sene yaşadım. Bu süreçte menajerim olmadan, eşin dostun kulak vermesiyle, sosyal ilişkilerimle Workshop çalışmaları yaptım. Sahillerde kadınlarla çalışmalarım oldu. Urla'da, Gümüldür’de, Ürkmez, Seferihisar, Sığacık , Akarca’da etkinlikler düzenledim. İzmir benim için emek şehridir, bir kültür şehridir. Fırsatım olsa yine yaparım. Çünkü İzmir bana güç verdi. Ödül almamda önemli pay sahibidir. Yakında İzmir’de konserler vermeyi diliyorum Izmir’i seviyorum hatta ben Izmir’liyim garik…
-Son yıllarda dünyada bir kültürel yozlaşma başladı. Bundan Türkiye de etkilendi. Bu konuda neler söylemek istersiniz?
-Evet doğru. Son zamanlarda dünya kültür yoksunluğu yaşamaya başladı. Pandemiden sonra bir kopuş. Herkes koptu. Kültürel bir globalleşme ile her şey kaybolmaya başladı. Dengeler, dokunuşlar olsa bile içinde olup da benim bundan haberim yok demek mümkünü olmayan. Şimdilik küresel problemlerin içine doğru bir çekilme var zaman bize neler gösterir bilinmez.. Ne varlığa sevinirim ne yokluğa yerinirim, demiş Yunus Emre.
-Aslında evet insanca yaşayabilmek önemli… Şimdi baktığınız zaman burada Fransa’da mütevazi bir yaşamınız var. İki kızınız var hayatta. Biri İzmir’de oturuyor, diğeri yanınızda…
-Evet ben sevdiklerimle çok mutluyum. Sade bir yaşam içinde kedilerim ile… Ha bu arada 3 kedimizi de Seferihisar’dan getirdik, kedilerimiz de Izmirli.
-Peki, burada günleriniz nasıl geçiyor. Ales’te, onun bir köyünde yaşıyorsunuz. Burada yaşamak size ne veriyor?
-Burada ve ya başka bir yerde de olsak muhakkak yapılacak çok şeyler var, boş vakit yok ev işleri yemek temizlik yazın kışlara hazırlık kışın yazlara hazırlık, yani değişen bir şey yok bir kadin için onun haricinde tabiki müzik hayatım… Biraz burada resim yapıyorum oyalanıyorum. Köydeki kültürel çalışmalara katılıyorum. Burada yapılacak çok şey var, DÜM-TEK-TEK atölyemin kapısını geçen hafta açtım, yoğun katilımcılarla açmış olduk, beni mutlu etti. Sanat hayatımda yapılması gerekenin en iyisini yaptığımın düşüncesindeyim ve halen de yapabilirim. Yakında bir 45’ilk çıkartıyoruz saksafonist Lionel Martin ile… Bu projede punk müziğin içindeki Türkçe ezgiler yer alacak. İstanbul Caz Festivali'nde bana verilen ödül, yaşadığım onca müzik yılının boşa geçmediğini, Türk müzik kültürüne yaptığım katkının çok önemli olduğunu hissettirdi bana… Bu nedenle çok mutluyum. Size de bu güzel röportaj içi teşekkür ediyorum. Bana saatimi ve projelerimi anlatma fırsatı verdiginiz için çok teşekkürler … İzmir’e sonsuz teşekkürler. Bir kızım Izmir’de doğdu ve orada yaşıyor, yakında yine aranızda olacağım.
--------
21.11.2026
Hürol Dağdelen
YORUMLAR
Yorum Yap